Bestuursleden vereniging SvKB houden contact

In deze tijden van Corona is het des te belangrijker met elkaar in contact te blijven. Ledenvergaderingen en/of inwonersavonden zitten er voorlopig niet in, is de veronderstelling. Ooit moeten, ook wij als vereniging of wij als bestuur, weer met elkaar verder in een nieuwe hoedanigheid want de algemene gedachte is wel dat niet meer zo zal zijn zoals het was. Wat is nu onze nieuwe werkelijkheid, hoe ziet dat er uit? Misschien aardig om dat naar elkaar toe uit te spreken. Vandaar dat wij als bestuursleden nu allemaal even een stukje nieuwsbrief schrijven of- en wat onze veranderingen zijn die wij nu moeten ondergaan. Dus onderstaand onze ervaringen. Mocht u hier zelf op willen reageren, graag, deel het met ons, zodat wij van elkaar kunnen leren hoe de nieuwe werkelijkheid misschien gaat worden. Participeer en deel het met ons op de website.

 

Riet Spaargaren, bestuurslid.

Wat een rustig leven in het Corona tijdperk. Onwerkelijk maar goed te doen. Als wijkverpleegkundige gaat alles wel door, we werken met mondkapjes, alleen dan binnen anderhalve meter zorg verlenen. We krijgen van Buurtzorg prachtig zelfgemaakte mondkapjes aangeboden.

Thuis is het andere koek, thuiswerkende kinderen, en wij dus niet oppassen, want zij regelen het zelf. En dat doen ze prima. Gek dat de onbevangenheid, ook bij de kinderen een beetje zoek raakt. Ik verlang naar de knuffels van mijn kleinkinderen.

Henk heeft het lastig, want zijn baas, (Henri van der Does) is plotseling overleden op 51 jarige leeftijd. Dat hakt er ontzettend in bij hem. Nu heel hard en veel werken… Amandi gaat onverminderd snel, de bouw dan, en dat betekent voor mij en mijn werkgroep, styling en inkoop, doorgaan, doorgaan… veel moeilijker is het om de vrijwilligers op tijd opgeleid te krijgen. Ook gaan we als Buurtzorg de zorg verlenen in het Amandihuis, wat ook voor mij wel regelwerk geeft. Daarom vind ik het niet erg dat alles verder stil staat, uitjes, verjaardagen en sociale verplichtingen. Wat ik wel gek vind is dat alles op 1,5 meter mag, maar naar buiten gaan, ook al houden we die 1,5 meter aan wordt gek over gedaan.

Het is denk ik in de dorpen werkelijk anders dan in de stad, maar als we ruimte hebben, en we blijven op afstand, waarom wordt er dan steeds maar weer gezegd dat we thuis moeten blijven? En nu ik straks een half jaar aan het werk ben, (zonder vakantie) en ik kan nog nergens naar toe om vakantie (met mijn gezin) te vieren… gek hoor!

Wel fijn dat Henk en ik het helemaal niet erg vinden onze tijd samen (thuis) door te brengen, dus nee, mij hoor je niet klagen.

 

Ruud Zoetendaal, secretaris.

Het zijn vreemde tijden, heeele vreemde tijden. Later zullen onze kinderen het hebben over de periode voor en de periode na de (Corona) oorlog. Vreemd ook dat je je vijand niet kan zien. Ik werk zelf al sinds begin maart thuis in De Veen, terwijl ik normaal in Utrecht moet zijn. Gelukkig heb ik een werkplek kunnen inrichten en zitten we in het voorjaar en zomer. De eerste paar weken is het wennen allemaal. Mijn zoon zit in zijn examenjaar, maar doet geen examen, maar online schooltoetsen. Daarnaast mist de jeugd natuurlijk hun feesten etc. Hij wordt straks 18 jaar, een mijlpaal, maar dat feestje komt later wel. Zijn auto-examen is voorlopig afgezegd. Maar ‘de jeugd’ gaat zich wel meer en meer realiseren dat dit maar luxe problemen zijn, die in geen verhouding staan met alle mensen die besmet zijn, overlijden en zoveel uren in de zorg moeten werken en daar het risico van besmetting oplopen. In deze tijden hoop ik dat we meer respect voor elkaar krijgen en waarderen wat we allemaal al hebben. Daarnaast zie je hoe snel de natuur zich herstellen kan. Al met al ben ik blij dat ‘iedereen’ zich goed houdt aan de intelligente lockdown en ik hoop dat we elkaar en al onze familieleden weer snel kunnen zien en aanraken.

 

Hein Hoogenboom, bestuurslid.

In deze tijd van beperkte bewegingsvrijheid kunnen we als vereniging alleen maar communiceren via internet, de app of via andere media. Ik hou me nu bezig met het opknappen van de tuin, huis en met fietsen en varen. Dat zijn bezigheden die ik al ongeveer 7 jaar doe dus ik was er al aardig aan gewend aan het niet meer hoeven werken. Wel jammer van het moeten missen van de vergadering, 1 maal per maand van SvKB en de Dorpsraad in Woubrugge. Ook beide jaarvergaderingen konden niet doorgaan, jammer maar het is niet anders. Het proberen oplossen van vragen van de dorpsbewoner gaat nu veel moeilijker dan voorheen. Ook het communiceren met de gemeente voor de bevolking en voor ons als Dorpsraad is soms een probleem. Persoonlijk hebben we hier thuis de meeste moeite met het niet mogen knuffelen van kinderen en kleinkinderen. Verjaardagen vieren op afstand is ook even wennen, maar goeie buren en vrienden blijft te allen tijde goed om te voelen.

 

Kees Uit den Boogaard, voorzitter.

Voor mij, die zijn bedrijf heeft verkocht aan zijn twee medevennoten en nu dus de pensionada uithangt zijn de Corona veranderingen dus in zekere zin betrekkelijk. Wij, Margriet en ik passen nog steeds op, op onze kleinkinderen en daar zien we wel grote veranderingen. Onze kinderen werken ineens thuis, nou dat is wel aanpassen voor ze. In mijn vrijwilligers werk, o.a. bestuurslid voedselbank is het wel aanpoten. Op de voedselbank moet de alertheid in de allerhoogste versnelling. Voedselveiligheid en gezondheid van vrijwilligers en klanten…..prioriteit 1, maar dat gaat geweldig. Hier zie ik ook dat dit een enorme samenhorigheid oplevert, fijn. Omgang met vrienden staat onder druk maar daar waar de nood hoog is hebben we wel contact. Je verantwoordelijk voelen en je verantwoordelijkheid nemen daar draait het mijns inziens om.

 

Gerard Straver, penningmeester.

Na ruim 5 weken kan ik het woord Corona eigenlijk niet meer horen. Ik had ook nooit verwacht dat het zo’n impact op ons en andermans leven zou hebben. In tegenstelling tot Kees en Margriet passen wij in de laatste weken niet op de kleinkinderen; onze kinderen en kleinkinderen komen zelfs ons huis niet meer binnen. Wij prijzen ons gelukkig dat zij allemaal in een omtrek van ca. 300 meter wonen dus wij gaan regelmatig even bij hen langs om even gedag te zeggen. Dat natuurlijk op gepaste afstand. Wat ik verder ook wel mis is het contact met de fractie en bestuursleden van SvKB. Verder is de jaarvergadering ook niet doorgegaan en binnenkort hopen wij als bestuur bij elkaar te komen om te zoeken naar een passende oplossing. Ik sta niet te juichen om te vergaderen via de computer; erg onpersoonlijk en amper mogelijkheden om een discussie aan te gaan. Oprecht hoop ik dan ook dat de “intelligente lockdown” zo langzamerhand afgebouwd wordt zodat het normale leven weer terug kan keren. En dat gun ik zeker onze kanjers in alle ziekenhuizen!

 

Met hartelijke groet,

Uw bestuur.

 

P.s. het is nu mei en de eerste verruiming dient zich aan, heerlijk, een beetje meer adem. Nu maar wel hopen dat iedereen zich hieraan kan houden.


Terug naar overzicht